یادداشت مهین سمواتی نویسنده کتاب نوجوان «عشقِ یک لبخند نیم‌سانتی» به‌مناسبت 18 تیرماه روز ادبیات کودک و نوجوان را در ادامه می‌خوانید:

«بعد از کودکی، نوجوانی دوران رشد روانی و فیزیکی است. مقطعی از سن که بلوغ جنسی، اجتماعی و روان‌شناختی انسان رشد می‌شد. دنیایی پر از هیجان، به ‌دنبال کسب هویت، دوستی‌های افراطی و گاهی به همراه احساسات شدید و غیرقابل کنترل.
ادبیات داستانی که از عمق و پختگی لازم برخوردار باشد، از جمله مؤثرترین راهکاری است که می‌تواند ذهن و روح نوجوان را تسخیر کند و نوجوان را با خود همراه کند و موجب شود که نوجوان خود را در کنار یا به‌جای شخصیت‌های داستان تصور کند. زندگی، مسائل و احساسات‌شان را تجربه و درک کند.
نوجوانی که در سن بلوغ با مشکلات ریز و درشت درگیر است، ضمن سرگرم‌شدن می‌آموزد چگونه در دنیای گذر از کودکی به بزرگسالی مهارت‌هایش را تقویت کند و از سرکشی‌ها و تضاد با خانواده و اجتماع به سلامت عبور کند.
نوجوان سرگرمی و هیجان را در داستان جست‌و‌جو می‌کند. نویسنده داستان نوجوان وقتی موفق است که به موازات هورمون‌هایی که در سن بلوغ رشد و نمو را احیاء می‌کنند، حرکت کند.
نوجوان را در ناخودآگاهش آگاهی ببخشد و از ورطه سقوط در دام‌های خطرناک پیش رو حفظ کند. موضوع و محتوای داستان محسوس، باورپذیر و جذاب باشد تا حس تجربه‌شده را منتقل کند. نثر، لحن و زبان ساده، صمیمی و مناسب نوجوان باشد و علاوه‌بر تکیه بر شخصیت‌پردازی‌های آگاهانه، حادثه‌محور نیز باشد.
در کل ادبیات نوجوان باید پاسخ‌گوی نیازهای نوجوان باشد، اندیشه خلق کند و قدرت تفکر را تقویت کند.
به قول نوجوان‌های امروزی این دوران منحصر به‌فرد و صعب‌العبور را «باحال و خفن» سازد.»