سمیه سیدیان نویسنده داستان محیط‌زیستیِ «افسانه جزیره کبودان» در یادداشتی اهمیت توجه به خبرنگاران به‌ویژه اهالی رسانه در حوزه محیط‌زیست را به ما یادآوری می‌کند. یادداشت او را در ادامه می‌خوانید:

«شاید اولین‌بار که اصطلاح رسانه در کاربرد مدرن امروزی توسط مارشال مک‌لوهان نظریه‌پرداز کانادایی به‌کار رفت، کسی فکرش را نمی‌کرد، سال‌ها بعد افرادی که به اصحاب رسانه معروف شدند، بارها و بارها برای زنده نگه داشتن این مفهوم جان خود را از دست بدهند.

اصحاب رسانه افرادی هستند که توی سایه حرکت می‌کنند؛ کسی آن‌ها را نمی‌بیند اما آن‌ها با عشق به مردم صحنه‌هایی زیبا خلق می‌کنند. کسانی هستند که داغ‌ترین خبرها را به گوش مردم می‌رسانند، اما کمتر کسی ‌است که از راز دل آن‌ها‌، سختی‌های کارشان و مشکلاتی که در راه مسئولیت‌شان در قبال جامعه و مردم دارند، باخبر باشد.

خبرنگاران و روزنامه‌نگاران و اهالی خبر، حافظه‌ی اتفاقات جامعه هستند. از این جمع، گروهی بیش از بقیه دغدغه‌ی محیط زیست دارند که احتمالا همه‌ی اقشار جامعه و اهل رسانه آن‌ها را تکریم می‌کنند. چرا که در حوزه‌ای قلم می‌زنند که بستر زیست تمامی انسان‌هاست.  به بیانی ‌دیگر محیط زیست نه آنچه ما به صورت گل و بلبل می‌بینیم، آن‌ها سختی و مرارتی را که برای ارتباط با مخاطب و مسئولین جهت هشدار برای تخریب محیط زیست به چشم دل می‌بینند.

مهشاد کریمی و ریحانه یاسینی، خبرنگاران محیط زیستی در روز هفده مرداد امسال به‌نام روز خبرنگار حاضر نیستند تا نگفته‌هایشان را از شغل خود بگویند و بخواهند. اتوبوسی که آن‌ها را به مقصد دریاچه ارومیه می‌برد، از مسیر راه حفظ محیط زیست خارج شده است. دو قربانی اهل رسانه، روز بزرگداشت خبرنگار دیگر به احیای دریاچه‌ی ارومیه و از بین رفتن گونه‌های نادر حیوانی فکر نمی‌کنند. دخترکانی که این بار خود تیتر اخبار شدند‌.

این تلخی دوگانه‌ای را برای جامعه رقم می‌زند. چرا که بستر راه‌سازی نامناسبِ ما، ناکارآمدی مسئولین امر را به رخ می‌کشد. این روزها خبر تصادفات نخبگان مملکتی‌، سربازان گمنام و مظلوم و خبرنگاران تکراری‌ست.

اکنون ریحانه و مهشاد، هر دو در آغوش طبیعتی که برایش قلم زده‌اند، آرمیده‌اند.»