«چهارده پنگوئن با چشم‌های زرد و آزاردهنده به من خیره شدند. به‌نظر مضطرب، افسرده، بداخلاق، سردرگم و به‌صورت ناخوشایندی ناآرام بودند. منقارهایشان را پایین آورده بودند و با صدای بلند و غران عوعو می‌کردند...»
8 آوریل (19 فروردین‌) روز جهانی باغ‌وحش است. یکی از مکان‌هایی که خانواده‌ها دوست دارند در تعطیلات به آن‌جا سری بزنند و بچه‌ها را با حیوانات آشنا کنند. اما ماجرای باغ‌وحش‌ها و زندگی حیوانات در آن‌ها، این‌قدر هم لطیف و آموزنده نیست. به‌مناسبت این‌روز شما را دعوت می‌کنیم کتاب نفرین پنگوئنینه را بخوانید. یک داستان نوجوان در ژانر وحشت که به نوجوانان می‌آموزد باغ‌‌وحش‌ها جای خوبی برای زندگی حیوانات نیستند.


اما واقعا چرا نباید حیوانات را در باغ‌وحش‌ها نگه‌داریم؟


۱- اسارت، حیوانات را عصبی و به لحاظ روانی بیمار می‌کند

هنگامی که حیوانات از زیستگاه طبیعی خود گرفته شده و در چنین محیط‌های کوچکی قرار می‌گیرند، مشکلات روانی گریبان گیرشان خواهد شد. یک مطالعه علمی توسط دانشمندان نشان می‌دهد که بیش از نیمی از فیل‌ها در باغ وحش‌های انگلستان از خود مشکلات رفتاری همانند تغییر در سرعت قدم‌زدن و تغییر در الگوهای تغذیه نشان می‌دهند.
محیط‌های مصنوعی ساخته‌شده در باغ‌وحش‌ها با الگوها و عادت‌های رفتاری طبیعی حیوان نیز کاملا تداخل دارد؛ مستندات حاکی از آن است که با توجه به عدم فعالیت حیوانات در این محیط‌های محدود؛ حیواناتی همچون فیل‌ها و شیرها از بیماری آرتروز و همچنین سایر بیماری‌های مشابه رنج می‌برند.

۲- باغ‌وحش‌ها به پول اهمیت می‎‌دهند، نه حیوانات!
از آنجا که بیشتر مردم به بچه‌های حیوانات علاقه نشان می‌دهند، باغ‌وحش‌ها حیوانات را به قصد تولید بچه‌های بیشتر پرورش می‌دهند. نتیجه تولید بچه بیشتر،‌ تولید پول بیشتر است. وقتی بچه‌ها بزرگ می‎‌شوند و به اندازه قبل محبوب نیستند، باغ‌وحش‌ها شروع می‎‌کنند به تجارت کردن، قرض دادن یا فروختن این حیوانات.
این حیوانات بزرگسال و غمگین به باغ‌وحش‌های درجه چندم یا سیرک‌ها فروخته می‌شوند و البته بسیاری از آنها به کشتارگاه‌ها فرستاده می‎‌شوند تا برای همیشه به زندگی‌شان پایان داده شود.

۳- باغ‌وحش‌ها به‌ندرت به حیوانات کمک می‌کنند
این یک ادعای واهی است که باغ‌وحش‌ها به حیوانات کمک می‌کنند. حیوانات در مقایسه با خانه‌های اصلی خود در حیات وحش، از فضای قابل توجهی در اسارتگاه‌ها برخوردار نیستند.
برای اثبات این موضوع، ببرها و شیرها در فضای باغ‌وحش حدود ۱۸۰۰۰ برابر فضای کمتری نسبت‌به حیات وحش دارند. خرس‌ها وضعیت بسیار متفاوتی دارند آنها یک میلیون برابر فضای کمتری در اسارت نسبت‌به زیستگاه اصلی خود دارند. بسیاری از باغ‌وحش‌ها مدعی‌اند که از گونه‌های در معرض انقراض محافظت می‌کنند، اما این حقیقت ندارد. بیشتر گونه‌هایی که در باغ‌وحش‌ها نگهداری می‌شوند نه در معرض انقراضند و نه هیچ‌وقت قرار است به زیستگاه‌های طبیعی خود بازگردند.

۴- باغ‌وحش‌ها آموزنده نیستند
احتمالا بزرگترین دروغی که به بشریت درباره باغ‌وحش‌ها گفته شده این است که مردم و بخصوص کودکان با دیدن آن، درباره حیات وحش می‌آموزند. اما تنها چیزی که مردم از باغ‌وحش می‌آموزند این است که نگهداری حیوان در اسارت، تنها، کلافه، رنجور و دور از خانه اشکالی ندارد. مردم تنها چند دقیقه جلوی هر قفس صرف می‎‌کنند و این تماشا چیز زیادی به آنها نمی‌آموزد. اطلاعات کنار قفس‌ها به ندرت حاوی چیزی بیشتر از نام حیوان، غذا و رده طبیعی او است. حیوانات در قفس رفتارهای طبیعی ندارند چون در وضعیت طبیعی نیستند. مثلا ممکن است پر پرنده‌ها کنده شود که مانع پریدنشان شوند. حیوانات آبزی آب کافی ندارند یا بسیاری از حیواناتی که در گروه‎‌های اجتماعی بزرگ زندگی می‎‌کنند به تنهایی یا حداکثر با یک حیوان دیگر در قفس نگه داشته می‌شوند.

۵- باغ‌‌وحش‌ها برای حیوانات خطرناکند
باغ‌وحش‌ها در واقع زندان‌هایی هستند که حیوانات به هنگام احساس خطر راهی برای دفاع از خود یا فرار از موقعیت خطرناک ندارند. تاکنون حیوان‌های بسیاری در باغ‌وحش‌ها مسموم شده‌اند، گرسنگی و قحطی کشیده‌اند، از خدمات دامپزشکی محروم بوده‌اند یا در آتش سوخته‌اند. بسیاری از آنان با خوردن آشغال‎‌هایی که توسط بازدیدکنندگان درون قفس انداخته شده مرده‌اند. در بلایای طبیعی حیوانات باغ‌وحش‌ها هیچ کمک یا راه فراری ندارند.

به نقل از وب‌سایت رسمی مجمع فعالان زیست‌محیطی